این جوری بهتر نیست ؟
این که تو نگاهت رنگ بپاشی و دنیا رو ببینی که ..ناگهان چه جالب شده؟
... رو به سمت همه چی.. نگاهی بینداز و دنیا رو بی خیال شو..
آروم و با وقار از کنار راه عبور کن و بدون که می رسی ..
با همین آرامش.
بی هیچ نگرانی بیهوده و بی معنا..
مهم این هست که بدونی ...
اونی که باید باشه .. همه جا هست.
این طور گفته اند.
من ..
زنده ام هنوز..!
جا مانده از ..
راهی که رفته است.
شرمنده از حضور!
با عرض پوزش از همه اشتیاقها..
برگشت خورده ام.
این گریه دار نیست؟!
...
آقا ما مسافریم !
حرفی حدیثی پیغامی ؟ دارین بدین ببریم!؟
برگشتمون با خداس.
علی الحساب که عمرمون تا یه چند وقتی تو دنیا باقیه. بعدشم یه دنیای دیگه!
کم کم داریم راحت می شیم .
سخت گذشت(یه کم)!
با گریه و خنده و حرف و حدیث سر کردیم و زندگی سر شد.
امتحانه اذیتمون کرد ولی تموم شد.
تموم شد آقا! ما رفتیم .
رفتیم که رفتیم.!
بدرود.
دوباره .. باید رفت..! خسته نیستم !
و باز هم می روم. تا پایان راهی که ... فقط برای من است.
پرنده ها مرا خوب می فهمند... !
یه بار (زیاد دیوونه شده بودم! ).. با مادرم درباره مرگ صحبت کردم و این که دوست دارم زود بمیرم .
گفتم می ترسم از ادامه زندگی در حالی که آدمهای خوب زیادی رو دیدم که بد شدند.
مادرم از من رنجید (چون مادر بود و نمی تونست مرگ بچه شو قبل خودش (دور از جون خودش و همه مادرا )تحمل کنه)
.. مامان جواب سوال منو نداد .. با رفتارش گفت بس کنم از این حرفها .. ولی واقعا مایلم خدا منو قبل از این که بد بشم ببره .نمی دونم دیر بهش گفتم یا نه ؟
نمی دونم حرفمو زمین میزنه یا نه؟(در کمال پر رویی!
)
اما .. دعا می کنم اون قدر زنده نمونم که نا امیدی رو درک کنم . دنیا داره تغییر می کنه چون ما آدما داریم عوضش می کنیم . عده زیادی دارن رو به بدی میرن (زمینه ش فراوونه)و تعداد دیگری هم اوج می گیرن.
من اگر از دسته دوم نباشم بهتره که نباشم!(این اعتقاد منه..!) زنده بودن به هر قیمتی و هر جور؟!
نه ! اهلش نیستم.
.. خدایا شنیدی؟!..
.. شنیدی خدا؟!
اشتباه نیومدین..! این همون وبلاگ بانوی هم وطنه!!
بازم این قالب وب ما بازی در اورده..تازه داشت ازش خوشم می اومد که پرید..
لطفا اگر کسی کد (( دفتر عشق)) بلاگفا رو بدون حاشیه های بی خودی که بعضیا میذارن داره برام بفرسته..
..
راستی یه خبر خوب!
این روزا یکی از بچه ها پرید.. ما هم خوشحالیم و دعا میکنیم برای یه روزگار شاد و مداوم و همراه با هزار تا پنجره نور .
زندگی مثل رود می یاد و میره .. تنها بودن برای یه زندگی که همه ش در دسره خوب نیست .. ما چند نفر (بر و بچ!) شاید به نظر بیاد خیلی عادی زندگی می کنیم ولی این طوریها هم نیست ..!
دائم برای این و اون ذوق می کنیم (باور کنید بی حسادت!) عجیبه نه؟! اونم تو این زمونه..(که یه کم نامراده..!
داریم سعی می کنیم ملت و بی بهونه دوست داشته باشیم .. بی شیله پیله ... سخته ولی .. ما فهمیدیم شدنیه!
بابا شدنیه.. !می شه غم دنیا تو دلت باشه ولی واسه خاطر شادی بقیه ته دلت قند آب بشه..!
یه بغل گل سرخ یه سبد محمدی ..یه پنجره لبخند یه آسمون آرزوی خوب ... ..
تازه دلمون داره خوشبو میشه..
همین پیش پای شما!
سلام
بازم بهاره ..
خدا داره خدایی می کنه و ما
احتمالن بندگی!(متاسفانه مطمئن نیستم)
از اون جایی که آدمی به امید زنده س دارم سعیمو می کنم
چون با دیدن قبر و تلقین و دیار باقی ..
کمی تا قسمتی آدم شدم
ولی یه سوال بزرگ دارم و اون اینه که خدا .. چقدر می تونه .. چقدر ممکنه منو تو بهشت قبول کنه ؟!
و از اون جایی که من کمی کمرو هستم و عز و جز بلد نیستم .. شاید یه راست برم تو جهنم ..
با این همه دارم از الان تکلیفمو معلوم می کنم (شاید)
خدایا .. خدای من ... خدای مهربون .. خدای عزیز .. قربونت بشم الهی ..
من تو همین بهار منتظر جوابم ..لطفا ترسناک نباشه .. چی ؟ جوابتونو میگم دیگه!
.. اینم .. برای .. شما..!
( سالروز امامتتان مبارک ....مولای مهربان غزلهای من )
واما بعد از این روزها ..
بار ِ دلــتـنگـیـت ُ بستی ، دیگه وقت رفتنه
داری میری و فقط خاطره هات سهم منه
دلم از حادثه خونه ، چشام از خاطره خیس
دوس داری برو ولی نامه برامون بنویس
*
به تو می رسم اگه موج ِ مسافر بذاره
اگه دلبستگیــا لحظــه ی آخـــر بذاره
به تو می رسم به تو پولک نقره کوب ماه !
به تو می رسم به تو طلای این شب سیاه !
به تو می رسم به چشم ِ انتظاری که داری
به تو می رسم به آغوش ِ بهاری که داری
به تو که آینه ها محو تماشات می شدن
شبای تیره چراغونی ِ چشمات می شدن
*
می تونی دل بـِکــنـــی تا ته ِ دنیا برسی
امروزُ رها کنی تا خود ِ فردا برسی
می تونی همسفر ِ خاطره های بد باشی
می تونی راه رسیدن به شبُ بلد باشی
می تونی تو چار دیوار ِ غربت ِ دنیا بری
می تونی هر جا بمونی ، می تونی هرجا بری
امّا هرگـــز نمی تونی غمُ تنها بذاری
تو مســــافری نمی شه غربتُ جا بذاری
خاطرت هرجا که باشی بازم اینجا می مونه
تا ابد غصه ی غربت ، تو دلت جا می مونه
....... عبدالجبار کاکائی
از وبلاگ : سالهای تاکنون
این نتیجه همان تمدن چند هزار ساله است.
مردم ما یکی از متمدن ترین مردم عالمند .. قهر نمی کنند .. احساساتی نیستند ..
هیجان زده نمی شوند و دقیقه نود و گل طلایی جزء لاینفک وجودشان است .
در عین آرامش و وقار..
من به ایرانی بودنم مثل همیشه افتخار می کنم .
امیدوارم مسوولین هم (که معمولا از مردم عقب ترند هم افتخار کنند)
یعنی ما فرزندان خلف این ملت می شویم !؟
به امید خدا حتما..!
مردد نیستم .نه اصلا !
درباره این که باید رای بدهم یانه اصلا مردد نیستم.
البته که رای می دهم منتها از خودم میپرسم حالا بعدش چی؟ به کی رای بدی بهتره ؟
این جا که می رسم مکثم طولانی می شه. خدا وکیلی سخته !
من از اول اولش بی خیال نبودم و نیستم (حتما زودتر از سنم پیر می شم ولی ملالی نیست )
خوشم می اومده که تو کارا سرک بکشم . اصلا تو حاشیه بودنو دوست نداشتم .
برای همین انتخاب کردن برای من خیلی اهمیت داره. این هفته که داره می یاد دوباره یه فرصت برای انتخاب کردن و پرسیدن و به خودم رجوع کردنو دارم .
باید ببینم چند مرده حلاجم ! باید قدرت تشخیصمو برای یه بار دیگه امتحان کنم .
زندگیه دیگه بخور و بخواب و کار؟! .. نه همین نیست .! از این چندراهه ها زیاد داره .منم عاشق حل کردنم .شاید اشتباه کنم و گاهی از راهم دور بشم اما باز برمی گردمو وراهمو پیدا می کنم .
به قول یه اهل دلی یا راهی خواهم یافت .. یا راهی خواهم ساخت
من به کشورم امیدوارم اگر همه .. همه با هم سختی راه رو به دوش بکشیم.
